Psychologiczny przewodnik dla pacjentów – ulga w duszności, lęku i stresie
Ten przewodnik został przygotowany z myślą o wszystkich pacjentach dotkniętych Covid19, od stanu lekkiego do ciężkiego, zwłaszcza zaś dla osób, które doświadczają duszności. Opracowano go w oparciu o badania naukowe dotyczące oddychania, duszności, rehabilitacji pulmonologicznej i doświadczeń pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc. Dodatkowo, ujęto w nim sprawdzone strategie, które wspierają redukcję lęku i stresu. Zawarte w przewodniku zadania są zgodne z przygotowanymi przez zespół lekarzy jednego z najlepszych chińskich szpitali wytycznymi dotyczącymi opieki „Podręcznik prewencji i leczenia Covid19”. Wierzymy, że da się zrobić wiele by utrzymać Państwa najlepsze możliwe samopoczucie w trakcie trwania choroby. Przekazujemy ten zestaw przykładowych zadań do samodzielnego wypróbowania i powtarzania codziennie w domu lub w szpitalu. Zachęcamy też do dopasowywania tych aktywności do swoich możliwości, potrzeb czy preferencji. Pomimo wszystko, warto w imię zdrowia być aktywnym i kreatywnym!
Z powodu duszności, zmęczenia, bólu lub lęku możesz zacząć oddychać w sposób, który nie jest efektywny. Spróbuj dostosować do swoich możliwości poniższe techniki usprawniające oddychanie:
- Wdychaj powietrze licząc do czterech. Wypełnij nie tylko klatkę piersiową – poczuj pracujące mięśnie między żebrami – ważne jest też uniesienie przepony (brzucha). Zacznij wydech od stopniowego wciągania brzucha – licz powoli do czterech. To ćwiczenie jest pomocne w duszności ale także redukuje stres.
- Postaraj się spowolnić wydechy, wypuszczaj powietrze przez niemal złączone usta lub ułożone tak jak do gwizdania
- Oddychając głęboko postaraj przeciągnąć się rozkładając ręce na boki. Unikaj jednak szybkich ruchów
- Staraj się stać tak często i długo jak dajesz radę. Jeśli to zbyt wiele, zaleca się pozycję siedzącą z uniesionym oparciem. Staraj się wydłużać czas stania o ile to możliwe.
- Staraj się utrzymywać tempo 12-15 oddechów na minutę.
WAŻNE: To co czujesz i myślisz o całej sytuacji czy objawach choroby może wpływać na to jak oddychasz, jak oceniasz duszność. Od przekonań i emocji zależy też jakie fizjologiczne reakcje na stres zostaną uruchomione.
Część naszych przekonań jest korzystna i dodaje sił, jednak inne mogą być szkodliwe. Warto przyjrzeć się bliżej swoim myślom. Staraj się je kształtować zgodnie z poniższymi wskazówkami. Nie raz już radziłeś sobie z różnymi trudnościami w życiu, to znaczy, że masz odpowiednie umiejętności
- Postaraj się patrzeć na swoją chorobę bardziej jako na wyzwanie niż na zagrożenie
- To, że nie czujesz się dobrze z chorobą czy dusznością jest normalną reakcją na nienormalną sytuację
- Unikaj obwiniania siebie np. za palenie papierosów, złapanie infekcji itp. W tej chwili to w niczym nie pomoże, a pochłania twoją energię.
- Wiele negatywnych myśli da się podważyć – czy na pewno są w 100% prawdziwe?
- Sfomułuj 3 pozytywne myśli, które zachęcą Cię do aktywnego radzenia sobie – powtarzaj je sobie często. Na przykład: W każdej sytuacji jest coś, co mogę zrobić (jak odczytywanie tej listy:) ) / Mam w życiu ważne cele/wartości, do których nadal dążę
- Wkładaj wysiłek w to nad czym masz kontrolę zamiast stresować się tym co nie zależy od ciebie
- Dostrzegaj nawet najmniejsze pozytywne zmiany i zdarzenia – trzymaj się ich
- Pielęgnuj poczucie wdzięczności, ono dodaje sił i pozwala zachować szczęście pomimo przeciwności
Są myśli trudniejsze do zmiany niż inne, niektóre wywołują trudną do zatrzymania lawinę zmartwień. Jeśli tego doświadczasz:
- W tej samej chwili powiedz sobie w myślach STOP
- Skup uwagę na otoczeniu, daj swojemu mózgowi proste zadania, które zapobiegają niepotrzebnemu zamartwianiu się: nazwij 10 przedmiotów w twoim otoczeniu, policz przedmioty w określonym kolorze, nazwij 5 dźwięków, które właśnie słychać itp.
- Celebruj posiłki – dostrzegaj z uwagą kolory, smaki, kształty, konsystencję
- Zamknij oczy lub popatrz w dół – wskazującym palcem lewej dłoni obrysuj, palec po palcu, prawą dłoń. Zmień ręce.
Z powodu koniecznej izolacji ta choroba mocno ogranicza kontakty z innymi ludźmi. Dlatego staraj się być swoim najlepszym opiekunem.
- Okaż sobie zrozumienie i empatię. Możesz powiedzieć do siebie: „to naprawdę trudne” lub „częścią ludzkiej natury jest cierpienie”
- Nie jesteś sam, inni ludzie czują się w tej sytuacji podobnie – pamiętaj o tym
- Pomyśl, co twój najlepszy przyjaciel powiedziałby tobie, aby dać pocieszenie
- Mózg reaguje w ten sam sposób na wspierający dotyk od innych jak od nas samych – obejmij się, delikatnie pogłaszcz swoją rękę lub ramię
- Połóż rękę w okolicy serca i postaraj się wczuć w jego rytm
- Radzisz sobie najlepiej jak umiesz – zaakceptuj siebie takim jakim jesteś
Nie możesz obecnie robić pewnych rzeczy? Twój mózg może je wykonać, przynajmniej częściowo. Wyobraźnia często uaktywnia neurony odpowiadające danej aktywności i wywołuje zbliżoną reakcję fizjologiczną. Dlatego ważne jest to, jakie obrazy tworzy twój umysł. Spróbuj takich zadań, najlepiej gdy jesteś spokojny i odprężony:
- Zamknij oczy i wyobraź sobie, że jesteś w miejscu, które najbardziej dodaje ci sił, lub gdzie czujesz się najbezpieczniej, lub po prostu w swoim ulubionym miejscu. Pobądź tam kilka chwil
- Oddychając, wyobraź sobie, że wdychasz lecznicze cząsteczki, a wydychając pozbywasz się wszystkich toksyn
- Przypomnij sobie aktywność, która zwykle przywraca Ci spokój ducha – picie herbaty, spacer w lesie itp. Za zamkniętymi oczami zobacz ją w detalach: ożywione kolory, zapachy, ruch.
Wybrane zadania można łączyć w bardziej złożone ćwiczenia. Mamy nadzieję, że chociaż część z wymienionych aktywności okazała się pomocna w radzeniu sobie z chorobą. Nie trać motywacji i regularnie je powtarzaj.
Opracowanie: dr Marta Rzadkiewicz, Zakład Psychologii i Komunikacji Medycznej, Warszawski Uniwersytet Medyczny.
Fotografie: https://unsplash.com/s/photos/photos
Wybrana literatura źródłowa:
Bove, D.G.; Lomborg, K.; Jensen, A.K.; Overgaard, D.; Lindhardt, B.Ø.; Midtgaard, J. Efficacy of a minimal home-based psychoeducative intervention in patients with advanced COPD: A randomised controlled trial. Respir. Med. 2016, 121, 109–116, doi:10.1016/j.rmed.2016.11.009.
Breath Oxford group at University of Oxford https://www.youtube.com/watch?v=Q6CoG7_Cgng
GOLD. 2020 Available online: https://goldcopd.org/
Liang T. (ed) 2020, Handbook of COVID-19 Prevention and Treatment Compiled According to Clinical Experience. The First Affiliated Hospital, Zhejiang University School of Medicine, China
Rzadkiewicz, M.; Nasiłowski, J. Psychosocial Interventions for Patients with Severe COPD—An Up-to-Date Literature Review. Medicina 2019, 55, 597. ttps://doi.org/10.3390/medicina55090597
Tselebis, A.; Pachi, A.; Ilias, I.; Kosmas, E.; Bratis, D.; Moussas, G.; Tzanakis, N. Strategies to improve anxiety and depression in patients with COPD: A mental health perspective. Neuropsychiatr. Dis. Treat. 2016, 12, 297–328, doi:10.2147/NDT.S79354
Vanfleteren L.E.; Spruit, M.A.; Wouters, E.F.M.; Franssen, F.M.E. Management of chronic obstructive pulmonary disease beyond the lungs. Lancet Respir. Med. 2016, 4, 911–924.
Yohannes AM. Nurse-led cognitive behavioural therapy for treatment of anxiety in COPD. ERJ Open Res 2018; 4: 00221-2018 [https://doi.org/10.1183/23120541.00221-2018]
Doniesienia ekspertów
Potrzeby człowieka w czasach pandemii COVID-19
Na początku maja 2020 w Journal of Health Psychology ukazał się artykuł pt. Human needs in COVID-19 isolation przygotowany przez zespół autorów: Thiago Matias, Fabio H. Dominski, David F. Marks. Główna konkluzja: w czasach pandemii ćwiczenia fizyczne powinny być tak samo silnie rekomendowane jak zachowywanie dystansu między ludźmi. Sukces polityki społecznej izolacji będzie zależał od zminimalizowania długotrwałych szkód dla dobrostanu i zdrowia psychicznego. Zachęcamy do zapoznania się z głównymi tezami tego artykułu. Opracowanie i uzupełnienia przygotowała dr hab. Dorota Włodarczyk.
Pandemia COVID-19 to moment przełomowy: czas na systemową (z prawdziwego zdarzenia) opiekę psychologiczną dla pracowników ochrony zdrowia działających na pierwszej linii frontu W maju 2020 w Journal of Health Psychology ukazał się kolejny artykuł poruszający ważne tematy psychologiczne dotyczące pandemii: COVID-19 pandemic as a watershed moment: A call for systematic psychological health care for frontline medical Staff; autorzy: Agustina Zaka, Soraya E Shamloo, Pasquale Fiorente, Alessandro Tafuri. Zachęcamy do zapoznania się z głównymi jego tezami oraz naszymi propozycjami. Opracowanie i uzupełnienia: dr hab. Dorota Włodarczyk Wysłane przez Izabela Fijałkowska w pt., 07/08/2020 - 12:42